به بهانه روز بزرگداشت حكيم عمر خيام

گفتند: «كم از فساد و فحشا بنويس-

از آخر كار و بار دنيا بنويس-

اصلا تو چه‌كاره‌اي كه فتوا بدهي؟!-

خيام! برو رباعي‌ات را بنويس!»

                                                                  پ.ص

دیر

دور

در مسیر سرنوشت

ساکت و صبور

خرد می شوم

                  ولی

                  مثل کوه با وقار

                   مثل صخره پر غرور

                                        پ.ص

سال نو (با تاخیر) مبارک

                                   پ.ص

گونه‌هاي خيس مرد را

                           دستمال كوچك تو پاك مي‌كند

تويي كه سال‌هاست

                            نيستي

                                       پ.ص

آخرين گلوله را چكاند

آخرين پرنده‌اي كه مرد

                          چهار جوجه داشت

                                                                    پ.ص

نمی‌دانم

تو 

     شبیه آفتابی

یا آفتاب

     شبیه توست

 یا من

     همه چیز را

                    دو تا می‌بینم...

                                          (پ.ص)

ديوانه دنیای خودش را می شناسد

امروز و فردای خودش را می شناسد

بعد از هزاران سال رسم عشقبازی

دیگر خودش جای خودش را می شناسد

ديوانه مثل ماهی زندانی تنگ

آغوش دریای خودش را می شناسد

حتی اگر چشم تماشا را بگیرند

او دست لیلای خودش را می شناسد

ديوانه و انکار دل!؟ این نادرست است

او عشق زیبای خودش را می شناسد

او خوب می داند چه می خواهد بگوید

ـ شاعر غزل های خودش را می شناسد ـ

این حرف ها را پای من نگذار ای عشق

«ديوانه» امضای خودش را می شناسد

                                                             پ.ص

پ.ن:

اين غزل جزو شعرهاي سال 1382 است و دوستانی که آن را در مجموعه دفتر شعرجوان (1386)

و سال‌هاي قبل از آن خوانده و شنیده اند احتمالا بیت چهارم را به صورت:

«حتی اگر چشم تماشا را بگیرند/دستان حوای خودش را می شناسد»

به یاد می آورند که در طول این سال ها -خوب یا بد-به این صورت تغییر شکل داده است.

قناري را، قفس را پنج‌شنبه

دل بي‌همنفس را پنج‌شنبه

خداوندا درين قحط محبت

مبادا هيچ‌كس را پنج‌شنبه

                                  پ.ص